Inna i podobna

Maska. Tak łatwo ją założyć. Grać. Przykleić na twarz sztuczny uśmiech i udawać, że wszystko układa się bardzo dobrze. Dopasować się do tłumu ludzi zachowujących się niczym manekiny niemogące wybić się z grupy. Można także wybrać drugą opcję — zbudować swój wizerunek kontrowersyjnej osoby, która zdecydowanie wyróżnia się spośród tłumu przechodniów mijanych na ulicy. Taką wersję wybrała Kordula z filmu pt.  "Serce, Serduszko".

Młoda kobieta od razu zwracała na siebie uwagę. Powodem nie był oryginalny strój bądź fryzura. Wzrok innych przyciągały obrazki narysowane na twarzy dziewczyny. Przypominały tatuaże. Większość ludzi pomyślałaby, że oszpeciła swoją twarz. Ona jednak nie zwracała uwagi na opinie innych. Była niezależna. Nie umiała i nie chciała podporządkować się wydawanym poleceniom. Pragnęła zostać zauważona tylko przez jedną osobę — matkę. Potrzebowała rodzicielskiej miłości. Chciała, by ona zaopiekowała się nią. Pokazała, że kocha...

Po części zazdrościła tego drugiej bohaterce filmu — małej Maszy. Ojciec dziewczynki był osobą uzależnioną od alkoholu. Cały czas obiecywał córce zmianę, lecz trwał w swym postanowieniu do czasu, gdy w jego pobliżu znalazła się butelka wódki bądź innego alkoholu. Jednak mężczyzna w odpowiednim momencie uświadomił sobie, jak wiele może stracić przez swoje zachowanie. Starał się. Robił z siebie pośmiewisko po to, by córka zrozumiała, jak wiele dla niego znaczy. Chciał odzyskać zaufanie dziecka, które tracił tak wiele razy.

Jej matka nie chciała. Tak myślała Kordula. Nie dawała po sobie poznać, jak bardzo jej brakuje tej osoby. Nie okazywała emocji. Raczej wolała stłumić je w sobie. Nie pozwalała wyjść na zewnątrz wszystkim stłumionym przez te lata łzom. Chowała je we flakoniku z cienkiego szkła. Szkła, które tak łatwo mogło pęknąć. Wystarczyłoby jedno dotknięcie..