W schematach przesądów

Piątek 13-nastego, rozsypana sól, czarny kot przebiegający drogę... Takich przesądów jest wiele. Zabobony dotyczą już niemal każdej dziedziny życia. Wiążą się z ważnymi momentami bądź zwykłymi, codziennymi czynnościami. Niektórzy w nie wierzą, podpasowując całe swoje życie pod tych kilka zdań stworzonych przez naszych przodków. Zasad, które bez naszej wiary nie mogą się spełnić. To my, Ty wmawiasz sobie, że będziesz miał pecha. Przydarzy się coś złego, a może wręcz przeciwnie - dobrego. Sterując swoimi myślami możesz nakierowywać je na lepsze, lub gorsze drogi. Przesądy powinny być co najwyżej dodatkiem pojawiającym się od czasu do czasu w życiu człowieka. Główny bohater filmu pt. "Dzień świra" podporządkował pod nie każdy dzień.

Szczególnie wierzył w magię cyfry 7. Pił 7 łyków wody, 7 razy mieszał herbatę, dopiero po 7 sekundach od zagotowania się wody, zalewał kawę. Nie umiałby inaczej. Nie chciał. Polegał na symbolice tej cyfry uznawanej za symbol związku czasu i przestrzeni. Potrzebował on porządku w swoim życiu. Popadł w monotonię, która w jego mniemaniu była czymś normalnym. Miał swoje nawyki. Czerpał przyjemność z najprostszych rzeczy, do których zazwyczaj nie przykłada się zbyt dużej uwagi. Satysfakcję sprawiał mu wieczór na kanapie, z pilotem w ręku oraz papierosem w drugiej dłoni. Rozkoszował się momentem przełączania kanałów telewizyjnych. Tylko tyle potrzebował, by odczuć szczęście. Choć przez moment. Krótką chwilę. Szczęście, którego z jednej strony pragnął, a z drugiej sam chciał się go pozbawić. Szczęście u boku kobiety, którą nadal kochał.

Niby o tym marzył, jednak nie wiele robił, by zmienić swe życie. Jego dzień był rutyną. Tytułowy świr nie umiałby odnaleźć się w sytuacji, gdy wszystko dzieje się spontanicznie. On musiał mieć swój harmonogram. Miał też swój świat. Niewidoczny. Do którego nie wpuszczał obcych ludzi. To był świat jego marzeń, w którym jednak dominował ból. Wewnętrzna walka o życie. Strach przed śmiercią. Żal straconych okazji. Gniew spowodowany błędami poprzednich lat. Przewidzenia. Samotność.. Ból rozładowywany uderzeniami kijem w wyimaginowane osoby. Bicie w piach będące rozpaczliwym wołaniem o pomoc.

Potrzebował kogoś, kto go zrozumie. Tak po prostu. Kogoś, kto przebiję się przez wytworzoną barierę odizolowującą bohatera od świata zewnętrznego. Oddalającą od ludzi, którzy mieli zbyt wiele irytujących nawyków i zachowań. Osób, które uniemożliwiały mu spokojny odpoczynek. Zakłócali jego ciszę pozbawiając momentu odczucia szczęścia. Wchodzili ze swymi brudnymi butami w jego nadzwyczaj czysty świat. Świat, w którym prawdziwy przyjaciel przydałby się bardziej niż kolejna garść białych tabletek przed snem...