Wewnętrzny tatuaż

Pajęczyna. Sieć, która z pozoru wydaję się być cienka i słaba, lecz wciąga. Do momentu, w którym uświadamiasz sobie, że już nie wyjdziesz. Czekasz do końca, do samego finału, do ostatniej chwili. Czując niepewność tego, co się zdarzy, powiązaną z nutą ciekawości.  - Tak niekiedy działają filmy. Przyznam się, że mało która produkcja potrafi mnie całkowicie zaabsorbować. Sprawić, że ani na moment nie będę chciała odejść od laptopa, by zaparzyć kolejny kubek zielonej herbaty. Będę oglądać bez żadnych rozkojarzeń poświęcając temu 100 procentową uwagę. Film pt. "Dziewczyna z tatuażem" osiągnął w tej kwestii sukces.

Ekranizacja bestsellerowej powieści - rzadko kiedy jest ona równie dobra, jak sama książka. Zazwyczaj spotykam opinię, że drukowana wersja danej historii jest lepsza. Działa własna wyobraźnia, a nie ta wykreowana przez reżysera filmu. Jednak w filmie "Dziewczyna z tatuażem" jest miejsce na snucie własnych przypuszczeń odnośnie przebiegu śledztwa. Panująca przez cały czas seansu zagadkowość, intryguje z każdą kolejną minutą. Nie nudzi, lecz zachęca. Rozbudza ciekawość i chęć odkrycia prawdy. Myśląc o tym filmie, w mojej głowie dominuje jedno słowo - tajemnica. Perfekcyjnie utrzymana przez tak szybko upływające 2 i pół godziny.

Poznajemy tytułową dziewczynę nie wiedząc o niej praktycznie nic. Pojawia się jako osoba bardzo dobra w swym fachu. Sprytna. Niezmiernie inteligentna. Przede wszystkim nieodkryta. Owiana zagadką, której nie odkrywamy do końca wraz z ostatnim klapsem filmowym. Owszem, wiadomo więcej o bohaterce, lecz wciąż mało. Ona znika. Po prostu. Pojawia się, by pomóc rozwiązać specyficzną sprawę. Odkryć historię, której nikt by się nie spodziewał. Wykonuje swoje zadanie, próbując przy tym zdobyć coś więcej. Osiągnąć szczęście przy boku mężczyzny. Ujawnia się tu jej cząstka kobiecości głęboko schowanej pod codziennym wizerunkiem pewnej siebie i niezależnej kobiety ceniącej wygodę i luz. Buntowniczki kroczącej własną drogą. Skrzywdzonej...  Osoby, na której przeszłość zostawiła niewytarty ślad. Tę najgorszą bliznę. W duszy. Nie sercu pękniętym na wskroś. Duszy, która nie potrafi odciąć się od przeszłości i zapomnieć. Duszy, która choć w małym stopniu chce zemścić sie za to, jak było. Odczuć satysfakcje płynącą z zadośćuczynienia. Nie tego pozytywnego, którego każdy by chciał. Rewanżu w myśl przysłowia: jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie. Zemsty. Nie na konkretnej osobie, lecz na sposobie zachowania bądź nawet tylko pozorach.

Odwet, który nie towarzyszy jedynie filmom. Sam może go znasz? Ktoś Cię nie lubi, rani tylko dlatego, że przypominasz mu osobę z nieprzyjemnej przeszłości, o której chce zapomnieć. Dziewczyna mści się na Tobie, bo były chłopak ją zdradził. Mężczyzna Twojego życia bawi się Tobą by odreagować to, że kiedyś ktoś lekceważył jego uczucia, czego konsekwencje były dla niego bolesne. Robi to, by sam poczuć się lepiej. Odnieść złudny sukces. Chwilowe szczęście i przewagę. Szczycić się zwycięstwem, a nie, doświadczoną wcześniej, porażką. Być "kimś".

Nie lepszym, innym. Wersją siebie, której może już nie będziesz chciał znać... Warto?